17. beginning or the end of the tale?

    A proszę bardzo Asiu, mówisz-masz ;* Ja wiem, że Ty się nie możesz doczekać , hmm, sama wiesz czego, więc skrócę Ci tą ciekawość :) 

-właśnie zbiera się ogromna fala z nieszczęściami... -

   Morska bryza delikatnie ochłodziła ich nogi i ramiona. Chłopak objął Jenny i lekko ucałował jej włosy. Siedzieli na brzegu morza i wpatrywali się w łączącą się gdzieś za horyzontem taflę wody i niebo.
-Szkoda mi Courtney i Simona. Byli wspaniałą parą. Po drugie, teraz sprawa jest skomplikowana. Przyjaźnimy się ze sobą od lat, a teraz...
-...jest trudniej? – Jenny położyła głowę na jego ramieniu.
-Courtney jest cudowną dziewczyną, ale sama rozumiesz... Simon to mój kumpel. Żaden z nas nie wie jak postąpić, jak się zachowywać.
-Mam nadzieję, że wszystko się ułoży.
-Wierzysz w to?
-Tyle gwiazd ile marzeń. – Wskazała mu przepiękne, gwieździste niebo – Możesz mi coś obiecać?
-Co tylko chcesz Jenn.
-Obiecaj, że nigdy mnie tak nie zranisz.
-Dlaczego miałbym to robić osobie, którą kocham?
-Przecież Simon też kochał Courtney i pewnie nadal tak jest. Po prostu się pogubili.
-Ja nie będę mieć tego problemu. Każda moja droga prowadzi do ciebie.
Lubili takie wieczory. Ciepłe powietrze uderzało w ich policzki, które pod natłokiem emocji stawały się różowe. Morska bryza lekko ochładzała ich stopy, a piasek był jeszcze ciepły. Zazwyczaj Jenny wtulała się w ramiona Briana, a on lekko gładził jej włosy i całował policzki. Rozmawiali, ale jednocześnie lubili razem milczeć. Taka cisza wyrażała więcej, niż tysiące najpiękniejszych słów. Kochali spędzać czas razem, lecz teraz nie mieli na to tak dużo czasu, więc każdą okazję wykorzystywali do końca i czerpali z niej mnóstwo radości. Wtedy zazwyczaj szkoda byłoby im czasu na słowa, woleli mówić do siebie spojrzeniami.
     Kiedy Brian odprowadzał Jenny do domu było już  grubo po dziesiątej. Okrył jej ramiona swoją koszulą.
-Dzwonił do mnie Gates i prosił, żebyście przyszli do ich studia w przyszłym tygodniu.
-Nie mówił nic więcej? Mają do nas jakąś sprawę?
-Najwidoczniej tak, ale nie pytałam o szczegóły. Mówił, że są w studiu cały tydzień od rana do wieczora i czekają na was.
-No dobrze, porozmawiam z chłopakami i ustalimy jakiś dzień. A tym czasem... –objął ją mocno w pasie – pożegnaj się ze mną ładnie, bo jutro chyba nie będziemy mogli się zobaczyć.
-Sądziłam, że umawialiśmy się na jutro. Plany się zmieniły?
-Przepraszam Jenn, ale Garry dzwonił. Mówił, że ma do nas jakąś pilną sprawę, że mamy kogoś poznać. Wszystko opowiem ci jutro wieczorem.
- To znaczy, że wpadniesz chociaż na chwilę?
-Oczywiście. – Namiętnie ją pocałował, a potem zniknął za zakrętem.

     Kolejny majowy weekend rozpoczął się słonecznym porankiem i bezchmurnym niebem. Brian wstał z łóżka i dopadł gitary. Zagrał całe „Hand of blood” podśpiewując przy tym. Robił tak przed każdą próbą. Zwykł też jadać wtedy gofry z ogromną ilością świeżysz owoców, przygotowane przez mamę. Na dworze było naprawdę upalnie. Od garażu Maksa dzieliło go kilka przecznic, więc postanowił się przejść. Chłopaki już czekali na miejscu. Simon uczył się jakiejś nowej solówki, a Maks z Patrickiem grali bardzo przyzwoity rytm.  Zagrali kilka nowych kawałków. Rozmawiali ze sobą oschle. Simon rozumiał, że to z jego powodu, ale nie miał zamiaru z niczego się tłumaczyć. Kiedy byli już rozgrzani, a struny głosowe Davida rozśpiewane, do garażu wszedł Garry.
-Cześć chłopaki ! Jak dawno was nie widziałem ! Chodźcie się przywitać, no już ! Ale wymężnieliście.
-Co się dzieję? Propozycja jakiegoś koncertu?- David uścisnął mu rękę.
-Lepiej synku. Usiądźcie, porozmawiamy.
Nie było tam dużo miejsca, jednak wszyscy jakoś się pomieścili. David i Garry zajęli miejsca na sofie, Maks za perkusją, a gitarzyści na wysokich, metalowych krzesłach. Sięgnęli po butelki z piwem i rozmawiali na temat przyszłości, ich zawodowej przyszłości.
-No dobrze chłopaki. Sprawa wygląda następująco: wczoraj dzwonił do mnie jeden ze sponsorów. Jest zainteresowany wzięciem In The Darkness pod swoje skrzydła.
-Kto to był?
-Właściciel studia „Soundtrack Recording”. Stwierdził, że wasze demo jest świetne, cholernie mu się podobało i chce z wami pracować, do tego jak najszybciej podpisać umowę.
-To by znaczyło, że... – Brian spojrzał na niego pytająco.
-Szybko nagrywamy płytę w studiu synku, a jesienią ruszamy w trasę!
Popatrzyli po sobie z głupawymi uśmiechami na twarzach.
-No to jak? Robimy karierę i ruszamy w świat?
-Jasne – nieśmiało odpowiedział Maks.
-Jest coś jeszcze. Chłopaki, musicie kogoś poznać.
Do garażu Maksa wkroczyła długonoga szatynka o promiennym uśmiechu. Miała na sobie bardzo opiętą, czerwoną sukienkę, która odsłaniała jej opalone ciało. Ruchem rodem ze stolicy Francji zdjęła swoje przeciwsłoneczne okulary i ukazała ogromne, niebieskie oczy. Chłopaki wbili wzrok w jej rozkołysane biodra i jędrną, niesamowicie seksowną pupę.
-Poznajcie Michelle. Od dzisiaj będzie zajmowała się sprzętem. W dodatku jest moją córką.
-Moją specjalnością są gitary – uśmiechnęła się, ukazując śnieżnobiałe zęby.
-Poznaj chłopaków córciu. Ten wysoki brunet, w koszulce „Dream Theatre” to David, wokalista. Za garami siedzi Maks, ten szatyn o twarzy błędnego romantyka to basista Patrick, a pozostała dwójka to gitarzyści. Prowadzący- Brian i rytmiczny – Simon.
-Bardzo mi miło. Lepszego składu niż piątka chłopaków nie mogłam sobie wyobrazić – uśmiechnęła się zalotnie, przygryzając dolną wargę.
-Cała piątka jest zajęta – szorstko odpowiedział Brian.
Michelle wywarła na nim nienajlepsze pierwsze wrażenie. Nie lubił takich dziewczyn. Przypominała mu Camill: pewną siebie, pozornie czarującą jędzę. Popatrzył na chłopaków. Każdemu z nich na widok Michelle oczy wychodziły z orbit. To prawda, była piękna. Ale pod tą buźką kryło się coś dziwnego.
-Zadziorny, to dobrze. – Michelle zmierzyła się z nim wzrokiem
-Koniec tych sporów! –Napiętą sytuację przerwał Garry – Michelle będzie odpowiedzialna za sprzęt : wymiana strun, strojenie gitar, sprawdzanie mikrofonów. Proponuję się zaprzyjaźnić, bo będziecie spędzać razem mnóstwo czasu. No dobrze, pokażcie nam nowe kawałki, a potem proponuję jakoś uczcić początek cudownej przyszłości.
Kiedy chłopaki grali, Michelle wpatrywała się w nich jak w obrazek. Po zaprezentowaniu materiału Simon wziął ją pod rękę i tak jak wcześniej zaproponował Garry, poszli do knajpy niedaleko osiedla, na którym mieszkał Maks.
-Poprosimy sześć butelek najlepszego piwa i jedną colę – zwrócił się bo barmana menager.
-Poprawka – zamiast tej coli poproszę jakiegoś drinka. Zdaję się na ciebie. – Michelle mrugnęła do chłopaka za barem.
-Sytuacja diametralnie się zmieni – zwrócił się do chłopaków Garry- Decyzja, którą podejmiecie musi być przemyślana od początku do końca.
-Nie wprowadzaj nerwowej atmosfery Garry – zaśmiał się David.
-Przyszłość, a tym bardziej kariera, to poważna sprawa synku. To wyklucza college i oznacza bardzo ciężką pracę. W tym miejscu kończą się żarty. Czas dorosnąć. Długie trasy i koncerty na całym świecie to dopiero szczyt. Wcześniej są godziny spędzone w studiu, pot i łzy. Obrazek kalifornijskich zespołów, którym wszystko poszło łatwo to ściema. Wy macie talent, więc o ile nie będziecie się mazać, to wszystko powinno pójść zgodnie z planem.
-Będziecie musieli zapoznać mnie ze swoim sprzętem. Jeszcze wszystkiego się uczę – wtrąciła Michelle.
Długo rozmawiali o tym, co stanie się ich codziennością. Co raz bardziej przekonywali się do tego pomysłu. Rozważali wszystkie za i przeciw dochodząc do wniosku, że to najlepsze wyjście. Brian mało udzielał się w rozmowie. Był obok tego, co miało dotyczyć również jego. Podjęli decyzję, jednak postanowił o niczym nie mówić swoim dziewczynom. Dobrze wiedzieli, że rozmowa z nimi będzie najtrudniejszym etapem zmiany.
-Muszę już iść – odezwał się Brian.
-Zauważyłem, że nerwowo zerkasz na zegarek. Gdzie się śpieszysz? Przecież możemy jeszcze świętować. – Garry usilnie starał się go zatrzymać.
-Pewnie biegnie do dziewczyny. – Michelle chwyciła go za rękę, a on nerwowo się wyrwał.
-Nie twoja sprawa.
-Poczekaj chwilę synku. Spotkajcie się razem i zdecydujcie o swojej przyszłości.
-Dobranoc Garry.
     Jedna z ulic Huntington Beach, którą właśnie szybkim krokiem przemierzał Brian, była prawie nieoświetlona. Na niebie nie było ani jednej gwiazdy, które do tej pory były wyznacznikiem ilości jego marzeń. Nie miał pojęcia co mu to przyniesie, ale podjął decyzję. W jego głowie szalały sprzeczne myśli. Jeszcze nigdy temat przyszłości nie był tak bliski. Wszystko działo się zbyt szybko. Najchętniej spędziłby życie tutaj, w Huntington Beach, w słonecznej Kalifornii, obok Jenny. Ale trzeba było iść dalej.
Zadzwonił do drzwi jej domu, ale na odzew musiał chwilę poczekać. Nie dał jej dość do słowa, wiedział o co zapyta, więc zamknął ją w objęciu.
-Wejdziesz? – spytała.
-Wolę zostać tutaj – powiedział i usiadł w fotelu na werandzie.
-Jak spędziłeś dzień? Co mówił Garry?
-„Soundtrack Recording” zainteresowali się naszym zespołem.
-Co to znaczy?
-W przyszłym tygodniu wchodzimy do studia i nagrywamy swoje piosenki. Wydajemy oryginalną płytę, która trafi do sklepów.
-To wspaniale kochanie ! – Jenny przytuliła go i ucałowała w usta – Tak się cieszę!
-Dużo mniej przyjemna strona tej sytuacji jest taka, że mamy nowego technicznego.
-Dlaczego twierdzisz, że to źle? Ten ktoś się nie zna?
-Nie mieliśmy jeszcze okazji się przekonać.
-W takim razie w czym problem? Kto to jest?
-Córka Garrego. Strasznie cwana i pewna siebie Michelle – wypowiedział z francuskim akcentem.
-Ile ma lat? Jest ładna? – Jenny zaczęła zasypywać Briana pytaniami.
-Oj Jenn, nie bądź zazdrosna. Mogę ci powiedzieć, że przypomina Camill, a sama dobrze wiesz jakie mam o niej zdanie. Pewnie będziesz miała okazję ją poznać.
-Nie wiem czy chcę.
Brian przemilczał temat trasy. Wracając do domu czuł się jak ostatni tchórz. Dobrze wiedział, że musi wreszcie podjąć ten temat w rozmowie. „Mam jeszcze czas” – próbował oszukać samego siebie...