12. Hot spring and choices ...

  CZĘŚĆ DRUGA

 NIGHTMARE

  Niebo nad Huntington Beach już od dawna nie miało tak błękitnej barwy. Wiosnę można było dostrzec wszędzie : w co raz cieplejszym powietrzu, powoli otwierających się nadmorskich straganach, odsłoniętych ciałach młodych, kalifornijskich dziewcząt, ale przede wszystkim w sercach prawdziwych muzyków. Sklepy ze sprzętem i instrumentami z dnia na dzień przyciągały co raz więcej ludzi, mniej lub bardziej doświadczonych. Niektórzy dopiero zaczynali naukę, inni wymieniali stare instrumenty, wzmacniacze, kable, struny czy naciągi. W wielu garażach już dało się słyszeć nieśmiałe postukiwanie perkusji, czy pierwsze akordy gitar. Słońce grzało co raz mocniej, a miłość z dnia na dzień stawała się co raz bardziej odważna.
Spacery do parku czy na plaże ozdobione były delikatnym szumem morza i spokojnymi pocałunkami. Czego można było się bać? Ekipa z Huntington Beach sądziła, że wszystko już za nimi, że ta wiosna będzie czasem miłości i niezmąconego spokoju. Czy mieli rację ? 

     W garażu Maksa również dało się słyszeć najróżniejsze dźwięki. Chłopaki nie próżnowali i już przygotowywali materiał na kolejną płytę. Teraz jednak czekało ich podjęcie poważniej decyzji.
-Wyobrażacie sobie, że za trzy miesiące skończy się dla nas błogie życie licealisty? – Simon zrobił przerażoną minę.
-Ja wciąż nie wiem, czy chcę się dalej uczyć. Na pewno moi rodzice byliby zadowoleni, jednak wiąże się to z ograniczeniem pracy z muzyką - dodał David.
-W dodatku teraz, kiedy jedna płyta odniosła sukces, a druga się tworzy. – Brian popił łyk piwa.
-Nie myślmy o tym, mamy jeszcze trochę czasu. Więc za co się dzisiaj zabieramy?
-Jak na razie za jedzenie. – W drzwiach garażu stanęły Jenny i Emily – Przyniosłyśmy wam deser.
-Mówicie o sobie? – zalotnie powiedział Brian, dając Jenn słodkiego buziaka.
-Nie, o ciasteczkach twojej mamy.
-To dobrze, już myślałem, że będę musiał zadowolić się kościstym ciałem Emily. – Simon zrobił zniesmaczoną minę.
-Jeszcze jedno słowo, a moja koścista ręka zada ci silny cios! – nie pozostała mu dłużna.
-Mnie tam Emi wystarczy. – Maks objął ją w pasie i namiętnie pocałował.
Ich związek był co raz bardziej formalny. Byli praktycznie nierozłączni. Maks stawał się dojrzałym mężczyzną i już nie odstawał od reszty chłopaków z In The Darkness. Teraz wyglądał nawet najbardziej poważnie z nich wszystkich, a to przez swój dwudniowy zarost. Emily była bardzo zadowolona z takiego obrotu spraw, a jej serce przestało być trapione wątpliwościami. Wiedziała, że może liczyć na Maksa w każdym momencie swojego życia. Jeszcze bardzo młodego życia.
-Pewnie macie mnóstwo pracy w muzycznym ? Byłem tam ostatnio, kolejka ciągnęła się do samych drzwi.
-Teraz musimy być tam codziennie, oprócz weekendów, które udało nam się wybłagać u pana Stringsa.
-Wy macie prace , a my próby, więc nikomu się nie nudzi.
-A weekendy są czasem dla nas. –Maks znów przyciągnął do siebie Emily.
-Ej stary – odezwał się Brian – mógłbyś trochę ograniczyć przy mnie te czułości? Nie zapominaj, że obściskujesz się z moją małą siostrzyczką.
-Jak będziemy mieć dzieci też będziesz tak mówił? – zaśmiał się Maks.
-Jakie dzieci? Tylko spróbowałbyś ją tknąć !– Dał mu delikatny cios w ramię.
-Brian, kochanie, ty akurat jesteś ekspertem jeżeli chodzi o cnotę... – Jenn chwyciła go za rękę.
-Dziewczyny hormony w was buzują – uśmiechnął się Patrick.
-Wiosna…- Wymieniły porozumiewawcze spojrzenia.
-W takim razie może już idźcie, bo będziecie nas rozpraszać .
-I tak miałyśmy się już zbierać, prawda Jenny?
-Tak, czeka na nas pyszny obiad mojej mamy. A wy pracujcie chłopcy .
-Widzimy się wieczorem? – Brian przytrzymał ją za rękę.
-Proponuję spacer z Jimmym i podwieczorek. – Jenn dała mu buziaka.
-To do zobaczenia.
     Dziewczyny każdy, wiosenny weekend spędzały razem od rana do wieczora. W tygodniu miały dużo pracy i nauki. Z chłopakami widywały się przelotnie w szkole i w weekendowe wieczory. Taka rozłąka była niczym w porównaniu do jesiennej trasy. Oczywiście liczyły się z tym, że tej jesieni chłopaki znów będą musieli je zostawić, nie wiedziały tylko czy z powodu wydania nowej płyty i trasy ją promującej czy też studiów.
Teraz wracały okrężną drogą mrużąc oczy od słońca.
-Jenn jak myślisz, co wybiorą chłopaki?
-Nie wiem. Pewnie jeżeli jeden zdecyduję się na studia, reszta pójdzie za nim, ale może być też tak, że nie będą chcieli rezygnować z muzyki.
-Dziwisz się? Jenny, przecież to dla nich ogromna szansa.
-Wiem przecież, tylko trochę się boję. A co jeżeli im nie wyjdzie i zostaną z niczym?
-Jenny, ty za dużo myślisz. Wiesz przecież jacy są, lubią ryzykować. Uważam, że powinni spełniać swoje marzenia. Nie każdy dostaje taką szanse jak oni – objęła ją – Nie martw się, wszystko będzie dobrze.
     W drzwiach domu przywitała je Sarah.
-Dziewczyny umyjcie ręce i zrzućcie te torby. Chłopaki nie chcieli zrobić sobie przerwy i wpaść na obiad?
-Mają bardzo dużo pracy – powiedziała Jenny, nalewając soku do szklanek.
-W sumie to nawet trochę nas przegonili. – Emily zaśmiała się biorąc gryz jabłka.
-Emily, nie podjadaj przed obiadem ! A z In The Darkness jest zupełnie jak z Johnem i twoimi rodzicami. Wszystko ściśle tajne, ale to wróży dobre efekty.
-Odkąd rodzice zainwestowali i wybudowali salkę, ich zespół stamtąd nie wychodzi. Myślę, że też zbierają materiał na płytę.
-Już same koncerty przynoszą niezłe dochody, jednak oni są ambitniejsi. – Sarah podała im ulubioną zapiekankę – A właśnie dziewczyny, musze się wam pochwalić, że skończyłam staż w szkole i już od poniedziałku jestem pełnoetatowym nauczycielem.
-To dzieciaki w podstawówce będą mieć cudowną nauczycielkę muzyki. Z tym stażem to był świetny pomysł mamo.
-Trochę się boję, nie wiem jak poradzę sobie z pracą z dziećmi.
-Daj spokój, na pewno świetnie dasz sobie radę.
-Dzieciaki już panią kochają. A obiad jest pyszny, nie mam pojęcia jak się to pani zawsze udaje. – Emily już opróżniła swój talerz.
-No tak Em, ty potrafisz zrobić tylko omlety. – Jenny szturchnęła ją w ramię.
-Za to jakie ! Przynajmniej Brian pochłania je nawet nie przegryzając.
-On każde jedzenie pochłania w ten sposób – zaśmiała się Jenny.
-A ja zauważyłam, że ostatnio jakoś zmizerniał. – Sarah sprzątnęła talerze – Oni cokolwiek jedzą na tych próbach?
-Zazwyczaj nie mają czasu, chyba, że my im coś przyniesiemy. Ale nie martw się mamo, przyjdzie dziś wieczorem, więc będziesz mogła go dokarmić.
-Mów co chcesz, bardzo go polubiłam. To taki kochany chłopak.
-Tak naprawdę to straszna z niego wredota, tylko udaje przed wami i pokazuje jaki to z niego aniołek. – Emily ruszyła w stronę schodów na piętro.
-Em proszę, nie niszcz moim rodzicom zdania o Brianie. – Jenn udała się za nią –Niech żyją w takim pięknym kłamstwie.  
Dziewczyny pogadały trochę i pospierały się ze sobą w kwestii wokalu Shadowsa w piosence „Fiction”, doszły jednak do wniosku, że nie ma sensu się kłócić, bo co by nie było, to z Matta całkiem niezły facet. Obie wybuchły śmiechem. Trochę dziwnie czuły się z faktem, że miały możliwość ich poznać, co więcej często się z nimi spotykać i wpadać na ich nagrania do studia. Koncert w Las Vegas, na który one i cała „rodzina” dostali bilety, miał odbyć się lipcu, więc wszyscy czekali z niecierpliwością. Dziewczyny nawet nie zwróciły uwagi, że zrobiło się ciemno, a obydwie były umówione.
-To ja już lecę. Pozdrów Briana i powiedz mu, że zarówno ja i rodzice chcielibyśmy go w końcu zobaczyć w domu,  a nie tylko przelotnie mijać go na korytarzu. – Emily pocałowała Jenny w policzek.
     Jenn zmieniła luźny t-shirt na opiętą, czarną bluzkę, włączyła „Walk” i poprawiła makijaż. W tym momencie w drzwiach pokoju stanął Brian.
-Uwierz mi Jenny, że jestem taki zmęczony, że padam. – Runął na łóżko z przymrużonymi oczami, a Jimmy skoczył na jego plecy – No nie Jimmy, myślałem , że jesteśmy kumplami, a ty dobijasz leżącego.
-Wiedziałam, że będziesz wykończony, więc mama była już z nim na spacerze. Ciężki dzień? – Pogłaskała go po policzku.
-Nawet nie wiesz jak, ale mam nadzieję, że jakoś mi to zrekompensujesz – uśmiechnął się delikatnie.
-Na początek zrobię ci herbatę.
-Jesteś niesamowita. Mówiłem ci już jak bardzo cię kocham?
-Miliony razy. – Pocałowała go z uśmiechem na ustach.
Kiedy wróciła z kuchni Brian już spał. Nie chciała go budzić, wiedziała jaki jest zmęczony, więc położyła się obok niego i lekko objęła. Obudził się około dwudziestej drugiej i szepnął jej do ucha:
-Przepraszam Jenn, nie sądziłem, że usnę. – Położył rękę na jej biodrze.
-Nie szkodzi, potrzebowałeś trochę odpoczynku.
-Gdzie ja bym znalazł drugą taką dziewczynę jak ty?  – Spojrzał jej głęboko w oczy.
-Przecież nie musisz jej szukać. Masz oryginał tuż obok siebie.
-Szczerze mówiąc, to mój oryginał wygląda dzisiaj zjawiskowo, a ja na nic nie mam siły... – Przybliżył się do niej.
-Na nic? Na pewno na nic? – Prowokująco przejechała palcem po jego klatce piersiowej.
-Powiedzmy, że nie potrafię ci odmówić – mówiąc to przyciągnął ją do siebie i namiętnie pocałował.
Towarzyszyły im przy tym głośne dźwięki „Unholy Confessions” podśpiewywane przez Briana między jednym a drugim ciężkim oddechem. Była to dla nich już rutyna, która nie miała prawa się nudzić. Brian dawał jej to, czego od zawsze potrzebowała : bezpieczeństwo, radość i miłość, które ujawniały się nawet w seksie. To nie było dla nich coś zwyczajnego, jednak też nie przesądzało o wszystkim. Sami twierdzili, że jest to dopełnienie ich związku.
-Wiesz Brian, gdyby ktoś próbował mi ciebie odebrać, byłabym gotowa zrobić wszystko, nawet zabić – powiedziała po wszystkim Jenny.
-Ja mam ochotę to zrobić nawet wtedy, kiedy jakiś palant na ciebie zerka.
-Zostaniesz dziś na noc? – Pogłaskała go po włosach.
-Pewnie Jenn.
Przysiedli na łóżku i dużo rozmawiali. Brian starał się zgrabnie omijać temat przyszłości, przecież sam nie wiedział co przyniesie mu kolejny dzień. Był pewny jedynie tego, że chce grać, być przy Jenny i nie rozstawać się z chłopakami. Decyzja powinna być w takim razie prosta...
Wciąż towarzyszyły im słowa „ ile gwiazd tyle marzeń” , lecz niebo tej nocy było zupełnie czyste.
-Sądzę, że gdybym teraz musiał wyjechać, poradziłabyś sobie bardzo dobrze. – Objął ją.
-Wiem. Jesteśmy silniejsi, to pewne.
-Jenny... nie chcę psuć takiej romantycznej chwili, ale ... jestem głodny. – Pocałował ją w policzek.
-Zapomniałam ci powiedzieć, że mama stwierdziła, że zmizerniałeś, więc jutro czeka cię duże śniadanie. Tym czasem musisz sobie poradzić z głodem, bo nie mam zamiaru schodzić na dół.
-To może chodźmy już spać?
-Dobrze. – Przytuliła go z całej siły zerkając przez okno na księżyc w pełni.
     Rano obudziła się przy lekkich dźwiękach „Sweet Child of Main”, dobiegających z dołu. Uśmiechnęła się do siebie i poprawiła niesforne kosmyki włosów. Pogłaskała Briana po policzku.
-Wstawaj głodomorze. Doczekałeś się śniadania.
Zeszli na parter, gdzie wszystko było już gotowe. Na stole leżały francuskie rogaliki, w małej miseczce obok stał ulubiony, żurawinowy dżem Briana, a zapach kawy unosił się nad kuchnią, po której krzątała się Sarah. John starał się jej przeszkadzać, poszczypywał ją lub imitował uderzanie w werbel na jej ramionach. „Zupełnie jak dziecko” – myślała przy tym, jednak z dnia na dzień kochała to co raz bardziej, zapominając, że był taki czas, kiedy ją to irytowało. Zjedli śniadanie, przysiedli na chwilę na werandzie a potem Brian powiedział :
-Muszę już iść Jenn. Wiesz, że praktycznie nie ma mnie w domu.
-Leć. - Dała mu całusa – Do zobaczenia.

     Brian przemierzał ulicę, pogwizdując cicho. Słońce ogrzewało jego kark i nadawało blasku nieco dłuższym niż dotychczas, czarnym włosom. W bardzo kolorowym ogrodzie, o który Megan niesamowicie dbała, siedzieli jego rodzice i Emily.
-Jak to miło, że zaszczyciłeś nas swoją obecnością kochanie – zaśmiała się Megan i poczochrała go po włosach.
-Mamo, przecież wiesz, że mam bardzo mało czasu. Poza tym, wy też za dużo nie przebywacie w domu, więc po prostu się mijamy.
-Najważniejsze, że chociaż niedziele możemy spędzić razem. – Ojciec nalał Brianowi soku.
- Nie sądzisz, że za dużo na siebie bierzesz? – kontynuowała matka – Musisz się uczyć i robisz to, jednak poświęcasz na próby większość swojego czasu, wracasz do domu i znów grasz, piszesz teksty, biegasz do muzycznego. Śpisz tylko po dwie godziny. Często wpadają wam jakieś koncerty. Martwię się o ciebie synku.
-Teraz najważniejsza jest płyta, wszystko będzie od niej zależało. Nasza przyszłość będzie od niej uzależniona. – Podparł policzek na dłoni.
-Nie rozmawiajmy o tym – wtrąciła Emily – Braciszku, mam pewien pomysł. Co powiesz na to, żebyśmy przyszłą niedziele spędzili razem, tylko we dwójkę? Stęskniłam się za dokuczaniem ci.
-To dobry pomysł, ale może trochę to urozmaicimy ? Wyjedziemy w sobotę po południu, weźmiemy Jenny i Maksa, pojedziemy gdzieś dalej, zatrzymamy się w pensjonacie i wrócimy w niedzielę wieczorem.
-No widzisz Brian, czasem zdarza ci się myśleć. A tak poważnie, to zapowiada się świetna zabawa.  Mamo, zgadzasz się?
-Oczywiście. Najważniejsze, że spędzicie razem trochę czasu, a Brian wreszcie odpocznie.
-Tylko pamiętajcie – odezwał się ojciec – bawcie się dobrze, ale bądźcie ostrożni i rozważni. Ufam, że jesteście dojrzałymi ludźmi, więc macie zachowywać się odpowiedzialnie. Brian jest straszy, więc głównie chodzi o ciebie Emi.
-Będę jej pilnował – zamknął ją w uścisku –  Ze mną i ze swoim Maksiem będzie bezpieczna.